Een jonge vrouw werkt in een sigarettenfabriek. Iedere dag steelt ze een pakje, dat ze oprookt op haar balkon met uitzicht op een tankstation. Wanneer ze hier ’s avonds ijs haalt, ontmoet ze een goochelaar. Hij acht haar uitermate geschikt om doormidden te zagen tijdens zijn act. Ze krijgt de kans om met hem op te treden op een cruiseschip. Dertig jaar later verhuist de vrouw naar een huis aan zee. Daar vraagt ze zich, zo nu en dan, af: wat als ik was meegegaan? Ze praat erover alsof het om een ander persoon gaat. Iets buiten haarzelf.

Die afstand tussen keuzes en verlangens loopt als een rode draad door het boek. Niet alleen de vrouw lijkt vervreemd van zichzelf, ook de andere personages bewegen zich voort zonder werkelijk iets te willen of hun keuzes te overdenken. Er is Arild, een varkenshouder. De broer van de vrouw, die eindeloos Skip-Bo speelt met zijn veel jongere vriendin Nike. En Mimi, de nieuwsgierige buurvrouw. De relaties onderling zijn vluchtig. De dialogen droog en kort, wat iets ontzettend grappigs heeft.

Judith Hermann laat je voortdurend toekijken. Ik heb genoten van haar beschrijvingen van de omgeving en menselijke interacties. Echt dichtbij de personages komen we niet. Zinnen gewijd aan gevoel blijven uit. Voor mij ontstond er juist in het weglaten een bijzondere sfeer en werd de zoektocht naar betekenis van ieder personage invoelbaar. Een prachtig boek, dat je om de paar bladzijden kunt wegleggen of in een ruk uit kunt lezen. En daarna nóg een keer.

Eerder verscheen Kiezels van Judith Hermann, en aankomende september ligt Zomerhuis, Later ook bij ons in de winkel. Ik kan niet wachten!

Tip van Tiare