Wat lezen wij deze zomer?

Mieke is al op vakantie: “Ik neem altijd een spannend boek mee en dat is dit keer Skorpio van Deon Meyer, daarnaast de roman The Calamity Club van Kathryn Stockett (we kennen haar van De keukenmeidenroman), ook een kinderboek mag niet ontbreken: Mooie Mauti van Lydia Rood en net uitgelezen My Year in Paris with Gertrude Stein van Deborah Levy. Wat een prachtig boek!”

Marianne gaat bijna op vakantie: “Op mijn vakantiestapel ligt de nieuwe roman Land van Maggie O’Farrel (van Hamnet), Begin midden einde van Valeria Luiselli, Verkeerde afslag van Nicci French, met een nieuwe vrouwelijke inspecteur in de hoofdrol, en het kinderboek Het boek van Bent van Robert van Dijk.

Maarten neemt zijn nachtkaststapeltje mee: “Een ‘hidden gem’ die om onbegrijpelijke redenen niet meer in druk is: A Voice Through a Cloud van Denton Welch. Verder een nog niet gelezen klassieker (uit een meeneemboekenkastje gesnaaid): In Cold Blood van Truman Capote, én een boek dat al twee jaar op me wacht: Orbital van Samantha Harvey. En, mocht er nog tijd over zijn, heb ik een spannend reserveboek bij me: Donker rif van Deon Meyer.”

Anita: “Ik lees niet echt opwekkende maar wel belangrijke titels: Georgi Demidov met een boek uit 1986, nu voor het eerst in het Nederlands: Fone Kvas over de Stalinterreur, samen met Helga Salomons Rusland in vijf moorden.”

Tiare: “Deze zomer ga ik voor de nog-stééds-niet-gelezen-boeken. Het achtste leven van Nino Haratischwili. En als er daarna nog zomer over is begin ik aan de Kopenhagen-trilogie van Tove Ditlevsen.”

Jeanine – al op vakantie – meldt het volgende: “Gittersee van Charlotte Gneuss: dit boek had me meteen bij de kladden, en dat bleef tot het eind. Gevoelens die na blijven nazinderen zijn beklemming, boosheid op Het Apparaat, én van verdriet over al die gemiste levensvreugde. Was er in Gittersee een vader die gemist werd, ook in Gospodinov’s De dood en de tuinman staat de levende én dode vader centraal. Lekker lezen over de dood in je vakantie? Ja! Als het zo goed verwoord is en ook de humor niet aan de kant blijft staan dan is dat heerlijk en ontroerend lezen. Gospodinov schrijft een prachtig eerbetoon aan zijn eigenzinnige, grappige, liefdevolle en grote pa. En nu ik toch bezig ben: in mijn derde boek, dat ik nog niet uit heb, sterft ook een pa. Dit is geen spoiler, het gebeurt al op de eerste pagina. In Tot alles in beweging komt van Ester Naomi Perquin is heel veel van alles. Het gaat naast het werk in een gevangenis over de machtsverhoudingen binnen een gezin en wat dat doet met eenieder die daarvan deel uitmaakt. Het eigen ouderschap van de hoofdpersoon wordt onder een vergrootglas gelegd. Het schrijfproces zelf wordt ook ontleed; niet klinisch, maar mijmerend en altijd met de juiste woorden.”